فروهر
فروهر یکی از نیروهای باطنی است که به عقیدهٔ مزدیستان پیش از پدید آمدن موجودات، وجود
داشته و پس از مرگ و نابودی آنها، به عالم بالا رفته و پایدار میماند. این نیروی معنوی را که
میتوان جوهر حیات نامید، فنا و زوالی نیست.
تمام آفریدههای اهورامزدا چه مینوی و چه مادی حتی خود اهورامزدا دارای فَروهَر هستند. در
وندیداد اهورامزدا به زرتشت میگوید «فروهر من را که بسیار بلند پایه، نیکو، زیبا، ثابت قدم و
در پارسائی تمام است، ستایش کن.»
در بندهش آمده، اهورامزدا پیش از آنکه فروهرها از صورت مینوی (غیر مادی) به حالت مادی درآیند،
با آنها مشورت نمود و آنها را آزاد گذاشت که جاویدان در عالم مینوی بمانند یا به صورت جسمانی
درآمده و بر ضد سپاه اهریمن ستیز کنند، فروهرها پذیرفتند که در جهان مادی ستیز کنند چون
میدانستند که دیوها را شکست خواهند داد و بدی از جهان نابود خواهد گشت.
جشن فروهرها در گاهنبار ششم برگزار میشده و مدت آن ده روز بوده و آنرا جشن فروردگان
یا فروردیان میگویند. لازم به یادآوری است که در اوستا از پنج نیروی باطنی بدین ترتیب
سخن رفتهاست.
- اهو یا جان
- دئنا یا وجدان
- بئوذ یا قوهٔ ادراکه
- اورون یا روان
- فروشی یا فروهر
دربارهٔ هر یک از این نیروها در بخشهای اوستا و نوشتههای پهلوی سخنانی آمدهاست.